1870

Bank Handlowy w Warszawie S.A. został założony w 1870 roku przez grupę osób wywodzących się z burżuazji finansowej, ziemiaństwa i inteligencji. Jest najstarszym bankiem komercyjnym w Polsce i jednym z najstarszych, nieprzerwanie działających banków w Europie. Pierwszym prezesem Rady Banku był Józef hr. Zamoyski, po dwóch latach godność tę zaczął pełnić Leopold Kronenberg, faktyczny inicjator powstania Banku Handlowego.

1914

Przed wybuchem I wojny światowej Bank Handlowy był największym prywatnym bankiem na ziemiach polskich i jednym z niewielu prowadzących obsługę finansową handlu z Rosją i Europą Zachodnią. Przetrwał dwie wojny światowe nie przerywając, a jedynie ograniczając swą działalność.

1945

Po 1945 roku Bank Handlowy został głównym polskim korespondentem banków zagranicznych, a w 1964 roku uzyskał oficjalnie monopol na obsługę transakcji polskiego handlu zagranicznego. Spowodowało to w konsekwencji zbudowanie największej sieci banków korespondentów, otwarcie oddziału w Londynie, przedstawicielstw zagranicznych w Nowym Jorku, Moskwie, Belgradzie, Rzymie i Berlinie oraz afiliacji w Wiedniu, Luksemburgu i Frankfurcie.

1989

Rok 1989, który był punktem zwrotnym w historii gospodarczej Polski, otworzył też nowy rozdział w historii Banku Handlowego. Bank utracił faktyczny monopol na dokonywanie rozliczeń zagranicznych, zyskał jednak większą swobodę działania w pełnym zakresie usług bankowych. Szybka rozbudowa sieci oddziałów oraz rozwinięcie nowych dziedzin usług finansowych pozwoliły na znaczący wzrost wolumenu operacji Banku w kraju i za granicą.

1997

W 1997 roku, po prawie 60 latach przerwy, Bank Handlowy powrócił na warszawską giełdę.